Nowe kraje w Hetalii :)

Kiedy jest gdzieś podana jego krótka charakterystyka - tam napisane jest, ze jest chłodny z wierzchu, ale bardzo uczuciowy wewnątrz - to chyba nawiązanie do wulkanów i gorących żródeł :D
Taka ciekawostka, którą ostatnio usłyszłam w wiadomościach - Polacy są tam największa mniejszością narodową - kurde, wszędzie nas pełno XD

 

Praca samodzielna

Witam! Mam problem z pewna praca, a mianowicie:

Dokonaj analizy mniejszości narodowych w Polsce po II wojnie światowej.
*Praca powinna zawierać przyczyny i skutki migracji obcych nacji na teren dzisiejszej polski,
*Nazwy i krótką charakterystykę poszczegolnych grup etnicznych zamieszkujących polskę,
*Charakterystyczne cechy kultur trzech wybranych grup etnicznych.

Zdarzenia nie istnieją w myślach lub poza nimi

Abp Nossol o diecezji opolskiej: troska o mniejszości narodowe, ekumenizm, współpraca z władzami

Duszpasterska troska o mniejszości narodowe, ekumenizm i wspólne z lokalnymi władzami budowanie zdrowego patriotyzmu - to najważniejsze cechy charakteryzujące diecezję opolską według przechodzącego na emeryturę abp. Alfonsa Nossola. Dotychczasowy ordynariusz wygłosił w sobotę homilię podczas święceń biskupich i ingresu do katedry biskupa-nominata Andrzeja Czai.

W homilii arcybiskup-senior prosił wiernych, by szanowali nowego biskupa, a do niego samego apelował, by pamiętał, że został wzięty "z ludzi i dla ludzi".

Odchodzący na emeryturę ordynariusz przedstawił charakterystykę diecezji opolskiej, którą nazwał "krainą myślącego serca i kochającego rozumu". Przypomniał, że ziemia ta spełnia rolę pomostu między Wschodem i Zachodem. Jan Paweł II często przypominał mieszkańcom tej ziemi o ich twórczym wkładzie w dzieło jednoczenia Europy jako wspólnoty ducha, wspólnoty kultur i wartości. Europa musi bowiem nauczyć się oddychać obydwoma płucami. Abp Nossol podkreślał rolę Kościoła w tym procesie.

Przypomniał, że po wojnie, na te ziemie przybyli także ludzie z kresów wschodnich. Wszystkie tradycje, które stykają się tu stykają tworzą mozaikę "inności, która nie utożsamia się z obcością". - Autentyczną innością można się wzajemnie ubogacać i doprowadzić do wzajemnej wymiany darami - powiedział arcybiskup cytując Jana Pawła II. Przypomniał, ze przed 1940 roku języki polski i czeski nie były przez ówczesnych biskupów nazywane językami obcymi, lecz językami serca. Biskupi troszczyli się o opiekę duszpasterską w tych językach. Dlatego po 1989 roku również język niemiecki na tym terenie stał się językiem liturgicznym.

Arcybiskup podkreślił konieczność otaczania troską duszpasterską mniejszość niemiecką, romską i ukraińską, bo są one bogactwem lokalnego Kościoła. W tej trosce pomaga też otwarcie na ekumenizm. Ekumenizm jest bowiem - jak podkreślał Jan Paweł II - imperatywem chrześcijańskiego sumienia i drogą Kościoła. Abp Nossol mówił o wzajemnym ubogacaniu się duchowością Kościoła rzymskokatolickiego, prawosławnego i Kościołów protestanckich.

Dr Muster - Socjologia

lista naszych zagadnień na egzamin:

1. Na czym polega teoria organicyzmu.
2. -Scharakteryzuj koncepcję solidarną organiczną i mechaniczną u Durkheima.
3. Trzy koncepcje pojmowania natury ludzkiej u Pawła Rybickiego (abstrakcjonistyczna, naturalistyczna, realistyczna).
4. Wymień i scharakteryzuj istniejące, ważniejsze uregulowania prawne i polityczne związane z prawami osoby ludzkiej.
5. Co to jest socjobiologia?
6. Na czym polega teoria łącznej teorii przystosowawczej?
7. Scharakteryzuj pojęcie altruizmu odwzajemnionego.
8. Socjologia pierwotna i wtórna.
9. Internalizacja a eksternalizacja.
10. Rodzaje socjalizacji.
11. Opisz strukturę osobowości w psychologicznej teorii Freuda.
12. Scharakteryzuj pojęcie jaźni (pojęcie jaźni odzwierciedlonej – to co ja myślę, że myślą o mnie inni).
13. Socjalizacja antycypująca i odwrotna.
14. Definicja socjalizacji u Floriana Znanieckiego (Filipiak „Socjologia kultury”)
15. Modele komunikacji w grupie(jednostki uprzywilejowane w procesie przepływu informacji).
16. Trzy podstawy spójności grupy u Roberta Mertona.
17. Jakie znasz rodzaje grup? (wymienić jak najwięcej i opisać)
18. Grupy pierwotne a grupy wtórne. (różnice)
19. Wartościujące i opisowe rozumienie kultury.
20. Instrumentalne i autoteliczne dobra kultury
21. Pojęcie subkultury.
22. Opisz trzy segmenty kultury u Sztompki.
23. Czym jest kultura masowa, co ją charakteryzuje.
24. Zasada wspólnego mianownika w kulturze masowej.
25. Koncepcja funkcjonalno-strukturalna struktury społecznej.
26. Teoria konfliktu wg Marksa
27. Koncepcja konfliktowa struktury społecznej u L. Cosera.
28. Koncepcja struktury społecznej u P. Blau.
29. Fazy kształtowania się państwa
30. Wewnętrzne i zewnętrzne funkcje państwa.
31. Scharakteryzuj autorytatywne i demokratyczna modele sprawowania władzy.
32. Scharakteryzuj demokratyczny model sprawowania władzy państwowej
33. Trzy rodzaje władzy u Webera.
34. Wymień i opisz sześć składników etniczności w koncepcji Anthony’ego D.Smith’a
35. Mniejszości narodowe i etniczne w II RP i we współczesnej Polsce.
36. Pojęcie klas społecznych w ujęciu Karola Marksa.
37. Co to jest stratyfikacja społeczna? Funkcjonalna teoria stratyfikacji K. Davisa i W. E. Moore’a.
38. Scharakteryzuj pojęcie „klasy średniej”. Cechy wyróżniające przedstawicieli klasy średniej.
39. Scharakteryzuj pojęcie „underclass” Główne czynniki marginalizacji społecznej.
40.Założenia judaizmu, chrześcijaństwa i islamu
41.Założenia hinduizmu,buddyzmu i konfucjanizmu.
42. Jakie znasz tzw. nowe ruchy religijne. Scharakteryzuj je krotko.
43. Trzy podstawowe postacie życia zbiorowego u Jana Szczepańskiego(zbiór, zbiorowość, grupa społeczna)
44. jakie znasz metody badawcze wykorzystywane w socjologii? Opisz je krótko.
45. Co to jest próba badawcza? Scharakteryzuj losowy, kwotowy i losowo-warstwowy dobór próby badawczej.
46. Przejawy polskiego zacofania.
47. Co to jest stereotyp? Funkcje stereotypów.
48. Jak można zdefiniować pojęcie „osobowości”? Typy osobowości w koncepcji Floriana Znanieckiego.
49. Typologia temperamentów Hipokratesa-Galena.
50. Koncepcja temperamentu Ernesta Kretschmera, typologia osobowości Carla Junga.
51. Co to jest agresja? Pojęcie agresji instrumentalnej i stanowiącej cel sam w sobie.
52. DYSONANS POZNAWCZY i mechanizm jego redukcji.
53. Koncepcja thantos. Sposoby redukcji agresywnej energii przedstawione przez E. Aronsona. Co na ten temat mówią badania empiryczne?
54. Jakie znasz czynniki, które wywołują agresję?

55. Co to jest mobbing. Kategorie osób szczególnie narażonych na działanie mobbingowe w pracy.
56. Taktyki mobbingu. Skutki mobbingu u jednostki mobbowanej oraz w skali organizacji i społeczeństwa.
57. Wyznaczniki społeczeństwa tradycyjnego w koncepcji Everetta E. Hagena
58. Pięć wyznaczników społeczeństwa tradycyjnego u Talcota Parsonsa
59. Organizacyjne, całościowe, społeczno-kulturowe i techniczno-ekonomiczne charakterystyki społeczeństw preindustrialnych, tradycyjnych.
60. Organizacyjne, całościowe, społeczno-kulturowe i techniczno-ekonomiczne charakterystyki społeczeństw industrialnych i nowoczesnych:
61. Społeczeństwo industrialne i postindustrialne:
62. Trzy fale rozwoju w koncepcji Alvina Tofflera
63. Wyjaśnij terminy związane z wpływem sondaży przedwyborczych na wyniki wyborów.
64. Jak możesz opisać pojęcie working poor?
65. Zmiany na rynku pracy w Polsce:
66. Jak możesz zdefiniować pojęcie „tłumu"? Rodzaje tłumu.
67. Cechy tłumu w ujęciu Gustawa LeBona
68. Teorie mikropoziomowe powiązane z dewiacjami:
69. Opisz funkcjonalną teorię napięć strukturalnych R. Mertona

Evermind, i jak? dysponujesz jakims opracowaniem? ;>

 

recenzja książki

1. D. Beauvois, Trójkąt ukraiński, Szlachta, carat i lud na Wołyniu, Podolu i
Kijowszczyźnie 1793-1914, Lublin 2005
2. F. Braudel, Gramatyka cywilizacji, Warszawa 2006
3. Cz. Brzoza, A.L.Sowa, Wielka Historia Polski, t.V Kraków 2003
3. P. Burke, Historia i teoria społeczna, Warszawa, Kraków 2000
4. P. Buhler, Polska droga do wolności 1939-1995, Warszawa 1999
5. Ciągłość i zmiana tradycji kulturowej, red. S. Nowak, Warszawa 1989
6. J. Chałupczak, T. Browarek, Mniejszości narodowe w Polsce 1918-1995, Lublin 2000.
7. A. Czubiński, Polska i Polacy po II wojnie światowej (1945-1980), Poznań 1998
8. J. L. Gaddis, Zimna wojna. Historia podzielonego świata, Kraków 2007
9. A. Garlicki, Historia 1815-2004. Polska i świat, Warszawa, 2005
10. E. Hobsbawm, The age of extremes 1914-1991, Abacus, 2006
11. L. Hass, Inteligencji polskiej dole i niedole XIX i XX wiek, Łowicz 1999
12. Historia Polski w liczbach. Państwo Społeczeństwo, Warszawa 2003, T.1
13. Historia Polski w liczbach, Zeszyty Głównego urzędu Statystycznego.
14. Historia Ŝycia prywatnego od rewolucji francuskiej do I wojny światowej (red. M.
Perrot), Ossolineum 1999, t.4
15. Historia Ŝycia prywatnego od I wojny światowej do naszych czasów, Ossolineum
2000, t. 5.
16. M. Hroch, Małe narody Europy, Wrocław, Warszawa, Kraków 2003
17. J. Hryniewicz, Polityczny i kulturowy kontekst rozwoju gospodarczego, Warszawa
2004
18. I. Ichnatowicz, A. Mączak, B.Ziętara, J.śarnowski, Społeczeństwo polskie od X do
XX wieku, Warszawa 1999
19. A. C. Janos, East Central Europe in the Modern World, Stanford University Press
Stanford, Kalifornia 2000.
20. T. Judt, Postwar, A history of Europe since 1945, Pilico 2007.
21. K. Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943-1948, Poznań 1990.
22. A. Krajewski, Między współpraca a oporem. Twórcy kultury wobec systemu
politycznego PRL (1975-1980), Warszawa 2004
23. D. Landes, Bogactwo i nędza narodów, Warszawa 2005
24. S. Łodziński, Równość i róŜnica. Mniejszości narodowe w porządku demokratycznym
w Polsce po 1989 roku, Warszawa 2005.
25. M. Marody, Co nam zostało z tych lat. Społeczeństwo polskie u progu zmian
systemowych, Warszawa 1990
26. Metamorfozy społeczne, red. J. śarnowski, Warszawa 1997
27. Mity i stereotypy w dziejach Polski (red. J. Tazbir), Warszawa 1991.
28. G. Mink, Siła czy rozsądek. Historia społeczna i polityczna Polski 1980-1989,
Warszawa, 1992
29. Obyczaje w Polsce. Od średniowiecza do czasów współczesnych, pr. zbiorowa pod
red. A. Chwalby, Warszawa 2004.
30. Polska na tle procesów rozwojowych Europy w XX wieku, Instytut Historii UAM,
Poznań 2002.
31. A. Podgórecki, Społeczeństwo polskie, Rzeszów 1995
32. Polska w XX wieku. Politologiczna charakterystyka dokonań i perspektyw rozwoju,
red. R. Kmieciak, Poznań 2000
33. Przemiany narodowościowe na kresach wschodnich II Rzeczpospolitej 1931-1948,
red. S. Ciesielski, Toruń 2004.
34. J. Skodlarski, Zarys historii gospodarczej Polski, Warszawa, Łódź 2002.
35. H. Słabek, Obraz robotników Polskich w latach 1945-1989, Warszawa-Kutno 2004
36. H. Słabek, Historia społeczna Polski Ludowej, Warszawa 1988.
37. A. Sosnowska, Zrozumieć zacofanie. Spory historyków o Europę Wschodnią (1947-
1994), Warszawa 2004.
38. Społeczeństwo polskie w dobie I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej 1920
roku, red. R. Kołodziejczyk, Kielce 2001.
39. Społeczeństwo w dobie przemian wiek XIX i XX, DiG, Warszawa 2003.
40. R.Wapiński, Polska na styku narodów i kultur, w kręgu przeobraŜeń
narodowościowych i cywilizacyjnych w XIX i XX wieku, Gdańsk 2002.
41. H. Słabek, Obraz robotników Polskich w latach 1945-1989, Warszawa-Kutno 2004
42. T. Snyder, Rekonstrukcja narodów. Polska, Ukraina, Litwa, Białoruś 1569-1999,
Sejny 2006
43. J. Tomaszewski, Mniejszości narodowe w Polsce XX wieku, Warszawa 1991.
44. J. Tomaszewski, Z. Landau, Polska w Europie i świecie 1918-1939, Warszawa 2005.
45. Społeczeństwo Państwo Modernizacja. Studia ofiarowane Januszowi śarnowskiemu
w siedemdziesiątą rocznicę pod red. W. Mędrzeckiego, Warszawa 2002
46. Zbiory studiów pod redakcją Anny śarnowskiej i Andrzeja Szwarca. Kobieta i
kultura, Kobieta i społeczeństwo, Kobieta i edukacja..,

Ha! ale sobie przyspamowałem, jest na stronie wydziału w syllabusie ładnie w pdfie napisane ;p

Łacina na mszy

No to już w piętkę gonimy. Niestety widzę, że zwolennicy łaciny na mszy (z nielicznymi wyjątkami) mają zapędy przymusowego wprowadzania łaciny do liturgii i odrzucenia reformy Pawła VI - mimo, iż ani dokumenty Kościoła tego nie nakazują, ani żadne wypowiedzi hierarchów (z papieżem na czele) nie zachęcają do takiej postawy. Zob. np. http://nowyruchliturgiczn...o-kwestia.html, gdzie mowa jest o potrzebie reewangelizacji prowadzonej przez kapłanów z instytutów uznających liturgię trydencką (tradycyjną), a postulującą m.in zmianę upodobań wiernych w zakresie liturgii, przy założeniu tymczasowego używania nowego mszału, dopóki wiernych nie uformuje się do starego. Podkreślenie tymczasowości jest moje, bo niestety sformułowanie potwierdza wyniesione z innych wypowiedzi wrażenie o głęboko zakorzenionym przekonaniu, iż liturgia Pawła VI jest tworem nieprawym, a właściwa jest tylko i wyłącznie liturgia łacińska (trydencka), stąd reewangelizacja musi łączyć się z odrzuceniem "grzechu modernizmu" (a to już z naszego forum określenie).
Co więcej taki "nakazowo-rozdzielczy" charakter odbija się w innych wypowiedziach, m.in wiridiany w którymś z wątków o dzieciach na mszy. Ustalone, jasne, pewne - to krótka charakterystyka zwolenników "tradycji". Tyle, że tytułowy post wątku zaprasza raczej do dyskusji, czy warto wprowadzać uczestników Eucharystii w łacinę, przybliżać im bogactwo i piękno liturgii (tak to odczytuję).
I moja odpowiedź brzmi - tak, ale przez osoby dojrzałe, które szanują wolność i formują do dojrzałości chrześcijańskiej, w tym dojrzałego przeżywania liturgii. Niestety odpowiedź brzmi - nie, gdy czytam wypowiedzi osób określających się jako zaangażowanych w tradycję Kościoła, a które wykluczają z liturgii wszystkich, którzy nie znając języka nie potrafią się znaleźć w liturgii. Ta kategoria jest dość pojemna - dzieci, osoby bez wykształcenia lub o wykształceniu podstawowym, osoby niezaangażowane w życie Kościoła (słabozaawansowane ). Znów odwołam się do charakterystyki parafii tradycjonalistycznych opisanych na cytowanej powyżej stronie:
Cytat:
Tradycyjne parafie lub kaplice, które gromadzą licznych wiernych, przedstawiają wszystkie pozytywne cechy katolicyzmu. Wierni ci są dobrze wykształceni, akceptują bez zarzutu wszystkie prawdy wiary, posługują się dobrymi katechizmami, spowiadają się regularnie, zaś średnia liczba wiernych na jednego kapłana jest stosunkowo niewielka (w grupach tradycyjnych 1 kapłan przypada na 500 wiernych...


No pewnie - ideał, żadnych kłopotów, wątpliwości, ład i spokój, tylko ta pozytywna, konieczna cecha katolicyzmu (sic!) mnie niepokoi - wszyscy są dobrze wykształceni. A ci, co nie zdali matury to katolikami złymi są raczej, prawda? Obraz elity, dość homogenicznej zresztą i wyidealizowanej, nie rzeczywistości Kościoła, który prowadzi duszpasterstwo w społeczeństwie, gdzie osób ze średnim i wyższym wykształceniem wciąż jest mniejszość, a przy tym nie można sobie pozwolić na odrzucenie tych, co mają jakieś wątpliwości (tzn. nie akceptują bez zarzutu). Odpowiem dlaczego - bo większa radość w Królestwie jest z grzesznika, który się nawróci niż z 99 sprawiedliwych.
Wracając do tematu: uczestnictwo w liturgii sprawowanej w nieznanym języku jest możliwe, ale aby było pełne - według mnie - możliwe są dwa wyjścia.
Pierwsze zaproponowała wiridiana: mszalik (dlaczego tylko dla jęz. łacińskiego?) - na marginesie należy wskazać, że paradoksalnie wbrew sobie uznała, że dla osób chcących przeżywać świadomie liturgię konieczne jest rozumienie słów modlitwy, stąd zapotrzebowanie (jeszcze na długo przed Vaticanym II) na tego rodzaje pomocy w przeżywaniu mszy. Czytałem kiedyś pamiętniki osoby zaangażowanej w przedsoborowy ruch liturgiczny, która opisywała jak wielką wagę miały dla niej i innych osób zaangażowanych w ruch liturgiczny właśnie mszaliki, które pozwalały śledzić przebieg mszy i rozumieć w pełni słowa liturgii. Wbrew pozorom nie każdy znał wówczas łacinę, choć autor wspomnień był znakomicie wykształcony i nie miał z łaciną problemów.
Drugie wyjście to - niestety - zgoda na to, że wierni przychodzą do kościoła jedynie posłuchać i popatrzeć. Proszę wybaczyć, ale potrzeba naprawdę dobrej formacji liturgicznej, aby nie rozumiejąc tekstu skupiać uwagę na akcji liturgicznej, śledzić liturgię. W masowej skali niewykonalne. Zapytajmy - skąd pochodzi nasza formacja liturgiczna? O ile pamiętam na katechezie (dziś szkolnej) występuje ona w śladowych ilościach, w parafii dotyczy ministrantów i lektorów. A lud?
W dziejach liturgii był już taki czas, gdy prezbiterium od nawy było oddzielone murem (nie przysłowiowym, rzeczywistym, przyjrzyjcie się niektórym kościołom w Anglii), kapłan i asysta odprawiali mszę, lud śpiewał pobożne pieśni w narodowym języku bądź różaniec odmawiał nie widząc niczego i nikogo, a i nie słysząc, bo po co? Jedyna przerwa w śpiewie następowała, gdy z wysokości tegoż muru lektor czytał lekcję.
Wiridiano i krusejder - zadajcie sobie trud i wybierzcie się do kościoła na mszę np. ślubną, gdy nie ma w pierwszych ławkach "dyżurnych babć", które wiedzą co i kiedy odpowiedzieć, kiedy klęknąć itd. Zobaczcie księdza, który sam sobie odpowiada, bo wierni są... ale nie wiedzą co i jak. Proponujecie "duchowe przeżywanie" mszy po łacinie ludowi, który nie potrafi (bo nie rozumie) wykonywać gestów i odpowiadać kapłanowi w mszy w języku narodowym? Jestem przekonany, że jest to w dużej mierze dziedzictwo mszy trydenckiej, w której lud nie musiał świadomie uczestniczyć, a jedynie być, zaś kapłan dialogował z ministrantem, podczas gdy lud zajmował się wszystkim, tylko nie liturgią. Poczytajcie pamiętniki i wspomnienia np. z XIX i pocz. XX w., gdy do uczestnictwa we mszy wybierano taki kościół, w którym ładniejsza muzyka była. Może dlatego Maria Konopnicka był wdzięczna, za pacierz w ojczystym języku, pozwalającym wejść [dziecku] w głębię modlitwy?